است ، در صورتى كه مؤمن باشد . هفت گناه كبيره داريم كه سرآمد گناهان ديگر است و آتش دوزخ را ايجاب مىكند : ريختن خون حرام ، سركشى و بريدن از پدر و مادر ، ربا خوارى ، اختيار باديه‌نشينى بعد از هجرت به مراكز دينى ، تهمت زدن به خانمهاى پرده‌نشين ، خوردن مال يتيم و گريختن از جنگ . شرح - خداوند در قرآن مجيد گفته است : إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ نُدْخِلْكُمْ مُدْخَلًا كَرِيماً : اگر شما مؤمنين از گناهان كبيره‌اى كه ممنوع شده‌ايد بپرهيزيد ، در برابر اين پرهيز ، ما كارهاى بد شما را رو پوش مىنهيم و شما را با احترام وارد بهشت مىنمائيم . نامه‌اى كه از موسى بن جعفر روايت شد ، از همين آيهء كريمه اقتباس شده است و گواه بر اين مطلب است كه گناه كبيره آن گناهى است كه براى مرتكبين آنها عذاب دوزخ مقرر شده است و گناهان صغيره آن گناهانى است كه به عنوان سيئات يعنى كارهاى بد ، و زشتيهاى اعمال ، مورد انتقاد قرآن قرار گرفته است بدون اين كه تهديد به عذابى در مقابل آن ذكر شود . بر اساس آيهء مزبور و طبق حديث موسى بن جعفر : كسى كه از گناهان كبيره بپرهيزد ، اين امتياز را دارد كه بديهاى اعمال او در زير سرپوش قرار بگيرد و بروز قيامت مايهء رسوائى او نشود و لذا با احترام كامل وارد بهشت مىگردد . اما اگر از گناهان كبيره نپرهيزد ، اين امتياز را از دست مىدهد . البته كسانى كه از گناهان كبيره پرهيز كرده‌اند و مىخواهند گناهان كوچك و بديهاى اعمال آنان در زير سرپوش قرار بگيرد ، اين سرپوش را بايد بدست خود تهيه كنند . در اصطلاح شرعى نام اين سرپوش « كفّاره » است . گاهى سيئات اعمال كفارهء مخصوصى دارد ، مانند كفارهء قسم ، ولى به طور عموم ، حسنات اعمال و نيكيها و خيرات ، كفارهء